صدای پای بهار، نو شدن و تغییر از همه جا به گوش می رسد؛ از کوه های بلند گرفته تا دشت و دمن. گویا همه فریاد می زنند «یا مقلوب القلوب و الابصار...». 

خانواده هایی که یکی از عزیزان خود را به هر دلیلی در کنار سفره عید ندارند به خصوص اگر جای پدر یا مادر  خالی باشد صفای جمع خانوادگی عیار ندارد و چراغ پرفروغی در این جمع خاموش است. آن هایی که از انوار خدایی پدر ومادر برخوردارند بوسه زنند بر دستان آن ها، همچون بوسه گل و گیاه بر خورشید....

 از این که سیاه مشق هایم را تحمل کردید متشکریم.... همه شما را دوست دارم و از شما میخواهم حلال ام کنید

 در این بین خوشا سفره های هفت سینی که در خانه شهدا پهن می شود. خوش به حال خانواده های شهدا که غریب و پرشکوه سال را تحویل می کنند....